Monday, June 1, 2015

நவீன இலக்கியத்தில் பெண் படைப்பாளிகள்

நவீன இலக்கியத்தில் பெண் படைப்பாளிகள்
       எழுத்து என்னோடு தொடர்ந்து இருந்து கொண்டிருந்தாலும், இலக்கிய அரசியல், இலக்கிய வாசிப்பு, இலக்கியவாதிகளூடான தொடர்பு 1998ற்கு பிறகுதான் எனக்கு ஏற்படுகின்றது. அதுவும் கணினி, லட்சுமிஅம்மாள் ஊடாக, பின்னால் பாரதி இலக்கிய சங்கத்தின் வழியாக.
       என்னைப் பொறுத்தவரை நவீன இலக்கியம் 1998க்குப் பிறகாக இன்றுவரை நீளுகின்றது. ஆரம்பத்தில் என் வாழ்வு என் எழுத்து என்று இருந்து வந்த எழுத்து இயங்கியலில் இருந்துதான், இங்கு இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்ற இலக்கிய புரிதல் அல்லது வாசிப்பு எனக்குள் ஒப்பீடு ரீதியாக நிகழ்கின்றது.
       அதன் அடிப்படையில்தான் இலக்கியத்தில் பெண் படைப்பாளிகள் குறித்த என் கருத்தாடல்களை பதிவு செய்கின்றேன்.
1.   பெண் படைப்பாளிகளின் அடிப்படை இயக்கம் எப்படி இருந்தது அல்லது இருக்கின்றது.
2.   இன்றைய இலக்கிய  விமரிசன உலகம் அதை எப்படி எதிர் கொள்கிறது.
இந்த இரண்டும் ஒன்றை ஒன்று நகட்டுகின்ற பாதிக்கின்ற விசயமாகவே இருந்து வருகின்றது.
பெண் படைப்பாளிகளின் அடிப்படை அவர்கள் வாழுகின்ற வாழ நேர்ந்து விடுகின்ற வாழ்வியலின் வேர்களிலிருந்து கிளைத்து வருகின்றது.
சிலரது வாழ்க்கை பெண்ணிய, கலை இலக்கியம் ஊடாகவும், பெரும்பாலானோர் வாழ்க்கை அன்றாட யதார்த்த போராட்டங்களிலிருந்தும் கிளம்பி வருகின்றது.
பெண்ணிய கலை இலக்கிய செயற்பாடுகள் மூலமாக கிளம்பி வருகின்ற எழுத்துக்கள் தங்களுக்கு சாட்சியங்களாக சில பல முன்னுதாரணங்களை கொண்டிருக்கின்றன.
அதைப் போலச் செய்ய நினைத்து இடத்திற்கு பொருந்தாமற் போனதும் உண்டு.
அதிலிருந்து தொடங்கிய வேறொன்றாய் முடிந்ததும் உண்டு.
தமிழக சூழலில் புதிய வகைமைகளாக கொடி பிடிக்கப்பட்ட போதும் பல பிரதேசங்களில், அல்லது தேசங்களில் பயன்படுத்தப்பட்டவையாகவே அவை இருந்தன. தமிழக சூழல் தாண்டிய பெண் ஆளுமைகளை சந்திக்கின்ற போது, பயன்படுத்தப்பட்டு நிராகரிக்கப்படவையாகவும் சில நேரங்களில் அடையாளம் காணப்பட்டிருக்கின்றன. தெலுங்கு பெண் எழுத்தாளர் சுபத்ரா  ஒரு சந்திப்பில் காமத்தை எழுதுபவர்களுக்கு, வயிற்றுப் பசி பத்திய அறிமுகம் இல்லை என்று சொல்லி ஆதங்கப்படுகின்றார்.
கோட்பாடு அடிப்படையிலான பரீட்சார்த்த எழுத்துக்கள் ஒட்டு மொத்த கவன ஈர்ப்பு என்றும் இதுவரை இல்லாத வகைமையென்றும், உலக இலக்கியங்களோடு ஒப்புமை தரம் மிக்கவையாகவும் சொல்லப்படுவதற்கு வசதியானதாக மாறி விடுகின்றன.
பெண் படைப்பாளிகள் பல்வேறு பாடு பொருள்களை கவிதை, கலைப்படைப்பாக்கிவிட்ட போதும்,  “காமத்துப்பால் கவிஞர்கள்” என்று ஊடக வெளிச்சத்தைப் போட்டு, அங்கீகாரம் கொடுப்பதைப் போன்று நடித்து ஒரு வழிப் பாதைக்குள் மீண்டும் பெண் தன்னையே உடல்  மட்டுமானவளாக பார்த்துக் கொள்ள வைக்கின்ற அபத்தத்தை செய்து விட்டன.
கோட்பாடு ரீதியான ஆண்குறி மையப்புனைவு எதிர்ப்பு மட்டுமானதாக நவீன தமிழ் சில பெண் படைப்பாளிகளின் படைப்புகள் மாறிப் போயிருந்த அவலமும் நிகழ்ந்து கொண்டேதான் இருந்தது.
       அதைத் தொடர்ந்து கோட்பாடுகள் ரீதியான படைப்புகள் ஒரு தேக்க நிலையை அடைந்ததை விமரிசர்கள் மட்டுமல்லாது படைப்பாளிகளும் உணர்ந்தபடியேதான் இருந்தனர். இன்னொரு வகைமை தமிழகச் சூழலில் கோட்பாடுகள் கருதியல்கள் ஏதுமறியாது தனது அடிப்படை வாழ்வு எதுவென்றே புரியாமல் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் பெண்ணுக்கு ஏற்படுகின்ற உணர்வுச் சிதைவுகள், உணரப்படாமலேயே இருந்து கொண்டிருக்கின்றன. உணர்வுச் சிதைவுகளைப் பல நேரங்களில் உணரப்படாமல் இருப்பதனால் அடையாளம் காணப்பபடாமல் பேசப்படா பொருளாகவும், அப்படி வாழ்வியலில் இருந்து பேசுகின்ற படைப்பாளிகள் பெண்குரலாக  வாசிப்பு இல்லாமல், சமுதாய குரலாக ஏன் “ஆண் குரல் என்ற குற்றச்சாட்டோடு” மட்டுமே வாசிப்பும் நிகழ்த்தப்பட்டு விடுகின்றன.
கோட்பாடுகளையும், மேலை தேயத்து பெண்ணிய குரல்களையும் புது பெண் மொழியாக ஒப்புக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கின்ற இலக்கிய விமரிசன உலகம் மரபிலிருந்து, மண்ணிலிருந்து கொண்டு கேள்வி எழுப்பும் குரல்களை அலட்சியமாக புறந்தள்ளி விடுகின்றன. அதில் திட்டமிட்ட புறக்கணிப்பும் சேர்ந்தேதானிருக்கின்றன.
கோட்பாடுகளையும், மேலை தேயத்து பெண்ணிய குரல்களையும் புது பெண் மொழியாக ஒப்புக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கின்ற பெண் படைப்பாளிகளும், தங்களுக்கு எதிரான தளத்திலிருந்து (உணர்வுச் சிதைவுகளை பேசும் பெண்மொழி தளத்திலிருக்கும், அவற்றை தனக்கு பரிச்சியமான மொழியில் எழுதிக் கொண்டு போவது என்பது) வார்த்தைகளின் அரசியல் அல்லாமல் வாழ்வின் அரசியலை பேசுபவர்களிடமிருந்து வரும் எப்படைப்புக்களையும் அவற்றிற்கான பொதுத்தன்மைகளையும் உரத்துப் பேசுவதே இல்லை. தங்களுடைய போக்குகள் மட்டுமே தமிழகத்தில் இயங்குவதாக எங்கெங்கும் பேசியும், பதிவேற்றியும் வந்தனர். நிராகரிப்பதாக பேசுவதற்கு கூட அருகதை அற்றவையாக அவை புறந்தள்ளப்பட்டன.
இந்த காலகட்டத்தில் பெண் எழுத்துக்களை தனது வியாபாரப் பொருளாக பத்திரிக்கை  வட்டாரங்கள் மாற்றிக் கொண்டன.
“கொஞ்சம் போர்னோவாக எழுதித் தர முடியுமா” எனக் கேட்ட  இலக்கியப் பத்திரிக்கைத் தாதாக்களும் பெண் மொழி எழுதினால் புத்தகம் போடுகின்றேன் என கேட்கும் மிகச் சாதாரண பதிப்பகங்களும் பெண் படைப்பாளிகளிடம் கோரிக்கைகள் விடுத்தது இதற்குச் சான்று.
 தன் உடல் பொருளாவதை எதிர்த்து எழுதத் தொடங்கப்பட்ட கவிதைகளை பொருளாக மாற்றிக் கொண்டது பத்திரிக்கை வியாபாரம்.
இலக்கிய விமரிசன உலகம் இதை எப்படி எதிர் கொண்டது.
பெண்கள் எழுதத் தொடங்குகின்ற போதே ஆண் படைப்பாளிகளிடமிருந்தும், விமரிசகளிடமிருந்தும் உன் படைப்பு எதைப் பேசினால் பார்க்கப்படலாம் எனப் பாடம் நடத்தத் தொடங்கியிருக்கின்றனர்.
எதைப் பாடு பொருளாக எழுதுவது
கவிதையில்  எடிட்டிங்
எழுதப்பட்ட கவிதைகள், இலக்கிய விமரிசகர்களின் வாசிப்புக்குள் தினித்து வடிவமைத்து விடுவது என்பதாக அவை நீண்டது.
பாலியல் சுதந்திரம் பேசும் பெண்களுக்கு ஆதரவானவர்கள் நாங்கள் என்று சொல்லும் போது, அச்சுதந்திரத்தில் நாம் குளிர்காயலாமா என்று தோளில் கை போட்டவர்கள் எங்களிடயே ஆகச் சிறந்த படைபாளிகளாகவும், விமரிசகர்களாகவும் இருந்தவர்கள்தான். இவர்கள் பாலியல் தெரிவில் சுதந்திரம்  என்பதை பெண்கள் உணர்ந்து விடக் கூடாது என கவனமாக செயல்பட்டவர்கள்.
நானும் பெண்ணிய எழுத்துக்களை எழுதுகின்றேன். உடல் மொழி கவிதைகள் நாங்களும் எழுதுவோம் என்று கிளம்பியவர்களில் எழுத்தில் கருத்தியலில், வாழ்வு, கவிதை இரண்டுமே அபத்தப் புரிதலாக மாறிப் போயிருந்தது.
ஒரு மேடையில் பெண்கள் எழுத்து அதிர்வை மட்டும் நோக்கியதாகவும் விளம்பரத் தனத்தோடும் இருக்கின்றது என எதிர்த்தவர்களும் கோட்பாடு எழுத்துக்களுக்கு எதிர்திசை எழுத்துக்களை ஆதரித்தவர்களாய் இருக்கவில்லை.
ஒரு பக்கம் பெண் எழுத்து வேகமாகப் பார்க்கப்பட்டு விடுவதற்கான தேவை  இருந்ததை  அதன் மேல் கல்லெறிவதற்காக மட்டுமே பயன்படுத்திக் கொண்டதோ இலக்கிய விமரிசன உலகம் என கேள்வி கேட்க வைத்தது.
தொடர்ந்து எழுதுகின்றவர்களை, தங்களது விமரிசன தராசில் நிற்க தகுதியற்ற புலம்பல்களாக புறந்தள்ளுவதும் நிகழ்ந்தபடி இருந்தது.
பல விமர்சகர்களிடம் இருந்த மௌன அங்கீகாரங்களும் நிராகரித்த எழுத்துக்களின் மேலான உரத்த கூச்சல்களும் உண்மையான எழுத்துக்களும் புதிய பெண் குரல்களுக்கும் சவக்குழி தோன்றிய வண்ணமே இன்றும் இருக்கின்றன.
இதில் தாக்குப் பிடிக்க முடியாமல் காணாமல் போனவர்கள், காணாமல் போனாதாக பிரகடனப்பட்ட எழுத்துக்கள் அதிகம்.
ஏற்கனவே இருந்து கொண்டிருந்த இலக்கிய  அளவீடுகள், பெண் எழுத்துக்கும், அவள் பேசுகின்ற வாழ்வியலுக்கும் கோருகின்ற புதிய பார்வைகளுக்கும் பொருத்தமற்றவைகள்.
இதற்கிடையில் பெண்களின் விமரிசனங்கள் ஒட்டு மொத்த இலக்கிய படைப்பின் மேல் எப்படியாக இருந்து வருகின்றது.
பெண்களுக்கான இலக்கியத்தில் அவள் வாழ்வு சவாலாகிப் போனதிலிருந்து எழுதத் தொடங்கும் எழுத்துக்கள் வாழ்வை விட பெரிய சவாலை அரசியலை எதிர் கொள்ள வைக்கின்றன. அவள் எழுதுவதற்கான நேரமும் அவள் எழுதுவதற்கான அரசியலில் அவளே பிரகடனப்படுத்த வேண்டிய தேவையும் அவள் வாசிப்புத் தளத்தை, அது குறித்த விமரிசனத்தை பதிவு செய்யும் நேரத்தை எண்ணத்தை தின்றே விடுகின்றன எனலாம்.
பெண் விமரிசனம், எதை அவன் வார்த்தையில் சொன்னால் ஒப்புக் கொள்வானோ அப்படி அவன் பாணியில் இறங்கி அவனை ஒத்துக் கொள்ள வைப்பது ஒரு விமரிசன வெற்றி என்றால் என் ரசனை, என் விமரிசனம் எதுவென்று உனக்குப் புரியவைப்பேன்.  உன் எடைக்கற்களை நிராகரித்து புதிய அளவுகோள்கள் என்னிடமிருந்தும் வரலாம் என்பதான பகிரல்களையும் ஒரு விமரிசன வெற்றியாகவே பார்க்கின்றேன்.
ஆனால் இவையெல்லாம் ஒரு முழுப்பக்கத்தில் உள்ள ஒரே ஒரு  புள்ளி அளவினதாகவே இருப்பதால் கடந்து போய்க்கொண்டிருக்கின்றன.
எழுத்தே வாழ்வு
எழுத்தே கருத்தியல்
எழுத்தே விமரிசனம்
எழுத்தே இச்சமூக சிந்தனை கட்டமைப்பு
எழுத்தே இச்சமூக  எதிர்ப்பு
அப்படியான சிந்தனைக் கட்டமைப்பே என் நவீன கலை வடிவம் என்பதாக நவீன தமிழ் இலக்கியத்தில் விளைவும், எதிர்விளைவுமாக பெண் எழுத்துக்கள் பயணிக்கின்றன.
அவற்றின் தடங்களை நீங்கள் விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும் கடந்துதான் போக வேண்டி இருக்கும், அதன் சுவடுகள் காலங் கடந்து அதை சொல்லும் சாட்சியங்களாக உருமாறும்.



No comments:

Post a Comment